Het Alcazaba van Antequera

De meeste bewaarde muren, uitgeroepen tot Nationaal Monument, dateren uit de eerste helft van de veertiende eeuw en bij de constructie zijn materialen uit de Romeinse tijd gebruikt.

Het kasteel, fort of citadel van “Papabellotas” is een versterkt complex in het islamitische Antequera, dat waarschijnlijk op Romeinse overblijfselen is gebouwd. De exacte bouwdatum is onbekend en wordt voor het eerst vermeld in de twaalfde eeuw.

Na voortdurende schermutselingen tussen christenen en moslims leed het land onder grote achteruitgang. Toen koning Ferdinand de Derde in 1248 Sevilla veroverde, werd de versterking van het plein noodzakelijk en werd een groot deel van het hekwerk gebouwd omdat Antequera een strategisch militair plein aan de grens bleef voor de verdediging van het sultanaat van Granada.

Wat traditioneel bekend staat als het kasteel of fort van Papabellotas bestaat uit twee grote torens die met elkaar zijn verbonden door een muur waarin zich ook twee kleine torens bevinden met een halfcilindrische en halfvierkante constructie.

De belangrijkste toren in het hele complex is de Homenaje, in de volksmond bekend als de Papabellotas-klok, met een hoekig plan. Het is een van de grootste torens onder de Andalusische moslimtorens. In 1582 werd er een kleine stenen en bakstenen klokkentoren in maniëristische stijl op gebouwd om de belangrijkste klok van de stad te huisvesten.

Deze toren is door een deel van de muur verbonden met de toren die bekend staat als de Witte Toren, die verrast door de technische perfectie die wordt gedemonstreerd in de hardstenen metselwerkfabriek. Bijzonder interessant zijn de bakstenen gewelven, waarvan sommige halfrond en andere koepelvormig zijn.

Het hele gebied van de oude citadel, inclusief tussen deze twee torens en het canvas dat ze verbindt, tot aan de Plazas de los Escribanos en Plaza de Santa María, is momenteel prachtig aangelegd. Binnenin valt, naast andere archeologische overblijfselen, een bakstenen reservoir op.